chapter 3
" สติของคนไร้สติ "
KAISOO
NC 20+
twitter : @ilovetaohun
ilovetao68
ภายในห้องที่จงอินเข้ามามันมืดทึบ
แสงทุกชนิดถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านหนากันแดดอย่างดี
.......จื่อเทามันไม่กลัวความมืดแล้วเหรอว่ะ
ถึงจะคิดสงสัยไปก็เท่านั้น
เมื่อร่างทั้งร่างแทบยืนไม่ไหวก็ต้องคลำหาเตียงนุ่มในความมืดที่คาดว่าเป็นของจื่อเทาไว้รองรับร่างตัวเอง
มือหนาควานหาเตียงจนเจอและล้มตัวลงนอนในที่สุด
จงอินรู้สึกว่าเตียงนี้มันทั้งกว้างแล้วก็นุ่มไหนจื่อเทามันบ่นว่าเตียงมันทั้งเล็กและแข็ง
…ไม่เห็นจะจริงเลยซักนิด
เมื่อเริ่มปรับสภาพได้แล้ว ประสาทสัมผัสของเขาก็รับรู้ได้ถึงบางอย่าง น้ำหอมกลิ่นวิคตอเรีย บลู… นี่เป็นกลิ่นน้ำหอมที่คนรักเขาใช้ เขาจำกลิ่นนี้มันได้ติดจมูก และนั่นยิ่งทำให้จงอินเศร้าหนักกว่าเดิม
แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์จำนวนมากที่ไหลเวียนอยู่ตัวจึงทำให้ทั้งความคิดและเลือดในตัวมันพลุ่งพล่าน
จู่ ๆ
หน้าของเซยอน
คนรักที่เพิ่งกลายเป็นอดีตก็ลอยมาตรงหน้า
แต่เหมือนกับว่าเขาไม่ได้แค่คิดไปเองเมื่อเอามือไปสัมผัสที่แขน ร่างบางก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
ไม่ทันที่ร่างบางจะได้ต่อต้านหรือขัดขืนร่างทั้งก็ร่างก็ถูกคนแปลกหน้าทาบทับจนดิ้นไม่หลุด
“ เซยอน
พี่รักเธอมากน่ะ
เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง ” ความอดกลั้นทุกอย่างถูกทำลายลงเมื่อจงอินสัมผัสได้ถึงคนรักที่นอนอยู่ใต้ร่าง ถึงแม้มันจะไม่ใช่ก็ตาม
“ ปล่อยน่ะเว้ย ชะ
ช่วยด้วย ”
“ ชู่ว์…ไม่ส่งเสียงสิครับที่รัก พี่ไม่ได้จะทำอะไรเธอ แค่อยากได้เธอคืนมาเท่านั้นเอง ”
ทุกอย่างรวดเร็วไปหมดทั้งรุนแรงและป่าเถื่อน
เสื้อตัวบางที่ปกปิดร่างเล็กเพียงชิ้นเดียวถูกดึงให้ฉีกขาดโดยไม่เหลือชิ้นดีเลย จึงเผยให้เห็นหน้าท้องขาวที่ยังคงสะท้อนอยู่ในความมืด แรงยื้อและแรงดิ้นได้หมดลงเมื่อคนขาดสติจูบสัมผัสลงที่หน้าท้องราบ
มันทำให้คนร่างเล็กที่หมดทางสู้ถึงกับบิดตัวถอยหนีจากคมปากเพราะความเสียวซ่านแต่สุดท้ายมันก็เป็นความคิดที่ดูสิ้นคิดอยู่ดี
เพราะยิ่งหนีจงอินก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยวซ่านในรสจูบมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงจวบจาบจากการจูบมันทำให้ร่างเล็กอายจนเผลอส่ายหน้าหนี แต่จงอินก็ยังตามไล่จูบที่ต้นคอ
ฝังคมปากไว้ที่เนินอก จนมาจบลงที่ติ่งไตชมพูที่เริ่มแข็งทื่อชูชั้นขึ้นมา จงอินก็เล่นกับมันอย่างสนุกปากโดยไม่แยแสต่อมือไม้ที่ปัดป่ายไปมา เมื่อเล่นจนหน่ำใจก็ปล่อยให้ร่างเล็กหยุดหายใจซักพักพร้อมกับแยกขาออกจนกว้างก่อนจะแทรกตัวไปอยู่ตรงกลาง
“ ผ่อนคลายหน่อยน่ะ ฉันจะเข้าไปล่ะน่ะ ” คยองซูเบิกตากว้างทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกจากปากไอ่เลวทรามนี่
“มะ ไม่
อย่า !! อ๊ะ !! ”
เสียงแหบแห้งของคยองซูแทบไม่มีผลต่อประสาทสัมผัสการได้ยินของจงอินเลย
เขาแทรกแก่นกายเข้าไปยังช่องทางแคบโดยไม่ได้เบิกทางแต่อย่างใด
จึงทำให้คยองซูรับทั้งความเจ็บและจุกไปในคาเดียวเมื่อร่างหนาแทรกเข้ามาจนสุด
“ อย่ารัดแน่นมากซิ ฉันไม่มีความปราณีต่อคนที่ทรยศฉันน่ะ ”
“ อึก ฉะ ฉัน ไม่ใช่คนรักนายน่ะ ฮะ อ๊ะ อึก ”
เมื่อจงอินเริ่มขยับสะโพกความจุกเมื่อครู่ก็แล่นเข้ามาแทบไม่หยุด ช่องทางแคบก็เริ่มฉีกขาดเพราะความใหญ่ของแก่นกาย
ยิ่งคยองซูส่งเสียงครางมากเท่าไหร่ความบ้าคลั่งก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้นมันคล้ายกับเสียงกระตุ้นความดิบในตัวของคนร่างหนาที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือสติแม้แต่น้อยสิ่งที่ทำอยู่มันคือสัญชาตญาณดิบล้วน
ๆ
เพราะขัดขืนกันอยู่นานสองนานร่างเล็กที่มีแรงเพียงน้อยนิดก็สิ้นท่าให้กับใครที่ไม่รู้จัก
คยองซูนึกเจ็บใจตัวเองที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้เข้าโดยที่เขาไม่ได้ตั้งตัว ทั้งโกรธทั้งเกลียดแต่จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้นอกจากยอมอยู่เฉย
ๆ ไม่ให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้
แต่มีหรือที่จงอินจะไม่ใช่อารมณ์เข้าใส่คนร่างเล็กที่คิดมาตั้งแต่ต้นว่าเป็นคนรักของตัวเอง
เขาคิดว่านี้คือการลงโทษจึงกระแทกเข้าไปแบบไม่ยั้ง
เสียงครางที่ร้องประสานกับเสียงเนื้อกระทบกันมันยิ่งทำให้จงอินหน้ามืดตามัว
ไม่สนแม้กระทั่งว่าร่างกายที่เขากอดอยู่ไม่ใช่ผู้หญิง
แค่เพียงได้กลิ่นน้ำหอมก็ทำให้เขาทั้งหลงและเชื่อว่าเป็นคนรักของเขาจริง ๆ
“ อื้อ
อือ อ๊ะ อืม พอ อ๊ะ
หยุดน่ะ อ๊ะ!
”
จงอินหมุนตัวกลับให้ร่างเล็กอยู่ในท่าคลานจากนั้นก็เริ่มยกใหม่อีกโดยไม่ยั้งอีกเช่นเคย
เสียงครางเริ่มเบาลงเพราะหมดแรงแต่เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่ระหว่างนั้นจงอินก็พร่ำบ่นถึงใครอีกคนซึ่งร่างเล็กไม่รู้จัก ฟังดูเหมือนจะรัก แต่ก็โกรธแค้น
จากนั้นก็เปลี่ยนมาเป็นอ่อนโยนอีกครั้งสลับกับแรงเมื่อถึงบทที่ต้องการลงโทษ
คยองซูได้แต่กัดฟันรอว่าเมื่อไหร่จะจบแต่กว่าจะถึงตอนนั้นสติเขาอาจหลุดไปแล้วก็ได้
เมื่อบทรักกำลังดำเนินมาจนถึงบทสุดท้าย จงอินเพียงกระแทกเข้าไปจนสุดแรง ๆ
สองสามครั้งพร้อมกับปล่อยน้ำรักเข้าไปในกายของร่างเล็ก มันไหลย้อนออกมาจากช่องทางแคบผสมกับเลือดลงไปตามต้นขาขาว
สุดท้ายทั้งคนร่างเล็กและร่างหนาก็หมดสติด้วยกันทั้งคู่โดยที่ยังไม่ได้ดึงแก่นกายออก น้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสถูกปัดออกเบา ๆ เพิ่มไล่ออกให้พ้นใบหน้าเนียบก่อนที่จงอินจะพรมจูบลงไปบนแก้มอีกครั้งสองครั้งก่อนจะกอดร่างบางแล้วนอนหลับไป
“ ขอโทษน่ะตัวเล็ก ”
กลับไปยังหน้าฟิค
----->>>>> http://my.dek-d.com/ilovetao68/writer/viewlongc.php?id=1270666&chapter=4 <<<<-----
End .. chapter 3..
